வணக்கம் மக்களே...!
சென்னையில் நடைப்பெற்ற இரண்டாம் ஆண்டு பதிவர் சந்திப்பு மிகவும் சிறப்பான முறையில் நடந்து முடிந்தது. ஏற்பாடுகள் மிகவும் சிறப்பாக செய்யப்பட்டிருந்தது. மிகவும் குறைந்த காலத்தில் துவக்கப்பட்டு இந்த அளவு சிறப்பாக நடத்தி முடித்தமைக்கு அதனை சார்ந்த விழா குழுவினர் அனைவருக்கும் என் மனமார்ந்த வாழ்த்துக்களை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.
கடந்த பதிவர் சந்திப்பை விட அதிகமான பதிவர்கள் இந்த விழாவுக்கு வருகைபுரிந்திருந்தனர். இன்னும் சிலபேர் வராதது ஏமாற்றமே. அவர்கள் முறையான அழைப்பு இல்லை அதனால் வரவில்லை என்றார்களாம். (உதாரணத்திற்கு சிபி செந்தில்குமார்) அடுத்தமுறை அவர்களுக்கு தபாலில் வெற்றிலைப்பாக்கு வைத்து அழைக்கப்படும் என்று தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.
வெற்றிகரமாக முடிந்தது என்று பலபேர் பலபதிவுகள் எழுதிய வண்ணம் உள்ளனர். அதே வெற்றி சந்திப்பு என்று மார்த்தட்டுவதைவிட இந்த சந்திப்பில் இருக்கும் சில நெருடல்களை இங்கு பதிவு செய்ய விரும்புகிறேன்.
உண்மையில் இந்த பதிவர் சந்திப்பு வெற்றிப்பெற்றதா என்று ஒவ்வொறு பதிவரும் யோசிக்க வேண்டும்.
முதல் பதிவர் சந்திப்பு எந்த விதத்திலும் குறைவில்லாமல் சிறப்பாக இருந்தது. அனைத்து பதிவர்களும் சிறப்பான முறையில் கையாளப்பட்டார்கள். தனக்கு பிடித்த பதிவர்களுடன் புகைப்படம் எடுத்து கொண்டு அவர்களுடன் மகிழ்ச்சியாக கலந்துரையாடி... கவியரங்கள், கௌரவித்தல், சிறப்புவிருந்தினர் என மிகவும் அழகாக வடிவகைக்கப்பட்டிருந்தது.
ஆனால் இந்த பதிவர் சந்திப்பு என்னை போன்று நிறைய பதிவர்களின் மனதை கவரவில்லை என்றே சொல்ல வேண்டும்....
முதலில் இடத்தேர்வு....
இந்த அரங்கம் பிரதான சாலையில் இருந்தாலும் உள் அரங்கம் அனைவரையும் அனைவரும் பார்த்துக்கொள்ளகூடிய வகையில் இல்லை... இதுப்போன்ற அரங்கம் மேடையில் இருப்பவர்களை பார்க்கும் வகையில் மாத்திரமே வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. உடன் இருப்பவர்கள் யார் என்று தெரியாத பட்சத்தில் இந்த அரங்கம் சரி ஆனால் அனைவரும் பார்த்துக்கொள்ள இது வசதியாக இல்லை.
இந்த பதிவர் சந்திப்பை ஏற்பாடு செய்திருந்த அனைத்து பதிவர்களும் அரங்கினுள் அவ்வப்போது மாத்திரமே தலைக்காட்டினார்கள். முக்கியமான நிறைய பதிவர்கள் அரங்கிற்கு வெளியேவும், வரண்டாவிலுமே இருந்தார்கள். இவர்கள் விழா அரங்கினுள் முழுமனதாக இருந்ததுபோல் தெரியவில்லை.
பெரும்பாலான சென்னைபதிவர்கள் இருக்கைகளில் அமைந்து இருக்க வில்லை. இவர்களை அரங்கினுள் இருந்து வெளியே வந்தால்தான் பார்க்க முடிந்தது. இதுவே அவர்களின் ஈடுபாட்டை அப்பட்டமாக காட்டியது.
மேலும் பதிவர்கள் அறிமுக நிகழ்வு ஏதோ சம்பரதாயம் போல் தான் தோன்றியது. புதுமுக மற்றும் வெளியில் வந்த பதிவர்களை முதன்மை படுத்தவில்லை என்றே தோன்றுகிறது. அப்படி அறிமுகப்படுத்திக்கொள்பவர்களை யாரும் கவனித்ததுபோலும் தெரியவில்லை.
பதிவர்களின் தனித்திறமையை வெளிப்படுத்தும் வகையில் பல்வேறு நிகழ்வுகள் இருக்கிறது என்று பல்வேறுபதிவுகளில் வெளிப்படுத்திய விழாக்குழுவினர்கள் விழா நாளன்று மிகவும் சிறப்பாக செய்வார்கள் என்று எதிர்பார்த்தால் அதுபோல ஏதும் இல்லை என்பது போல் சப்பென்று முடிந்துவிட்டது. கடைசியில் மிகுந்த ஏமாற்றத்துடன் திரும்பவேண்டியதாயிற்று.
எனது அடுத்த கேள்வி ஏன் சில பதிவர்களையே சிறப்புறை ஆற்றவைத்திருக்க கூடாது. உதாரணத்திகு உணவு உலகம் சங்கரலிங்கம் அவர்கள், கேஆர்பி செந்தில் அவர்கள், சில தொழிற்நுட்ப பதிவர்கள், விக்கி உலகம் வெங்கட், இன்னும் சில மூத்தப்பதிவர்கள் (வயதில்) இப்படி பலரை தன்னுடைய அனுபவங்களையும் அவர்களுடைய பயனுள்ள தகவல்களையும் சிறப்புறையாக பயன்படுத்தியிருக்கலாம்.
நேரத்தை மிகவும் கச்சிதமாக கையாண்டு பதிவர்களின் சிறப்புகளை வெளிப்படுத்தும் வகையில் சிறந்த பதிவர்களை, மூத்த பதிவர்களை கவுரவித்தல், கவியரங்கம், விவாத மேடை, கலை நிகழ்ச்சிகள், என ஏற்பாடு செய்திருந்தால் மேடை சிறந்திருக்கும்.
பதிவர் அறிமுகம் இனிதேவையில்லை என்று நினைக்கிறேன். பெரும்பாலான பதிவர்கள் அனைவரும் அறிந்ததே. புதிய பதிவர்களை வேண்டுமானால் அறிமுகத்தில் பயன்படுத்தியிருக்கலாம். பெரும்பாலான நேரம் அதிலே முடிந்து விட்டது. சென்னைபதிவர்களை அனைவருக்குமே தெரியும் அவர்களுக்கு அறிமுகம் தேவையோ இல்லை. இதனால் நேரம் மாத்திரமே கரைந்து போனது.
புத்தக வெளியீடு பெருமைக்குறியதுதான் அதற்காக உணவு இடைவேளைக்கு பிறகு மொத்த நேரத்தையும் இந்த நிகழ்வே எடுத்துக்கொண்டது. இது நிறைய பதிவர்களை பாதியிலே கிளம்ப வைத்துவிட்டது. கொஞ்சம் விரைவாக முடிந்திருக்கலாம்.
சிறப்பு அழைப்பாளர் திரு பாமரன் அவர்கள் சிறப்பாக தன் அனுபவங்களை பகிர்ந்துக்கொண்டார் ஆனால் அவருக்கும் சரியான நேரம் ஏற்படுத்தி தரவில்லை. உணவு இடைவேளை என்பதால் அவர் தன்னுடைய சிறப்புரையை விரைவாக முடித்துக்கொண்டதாக தெரிகிறது. சிறப்பு விருந்தினரை மாலை நேரத்தில் பயன்படுத்திக்கொண்டிருந்தால் பதிவர்களும் இருந்திருப்பார்கள். சிறப்பு விருந்தினரும் தன்னுடைய கருத்தை விரிவாக வெளிப்படுத்தியிருப்பார்.
உணவு விஷயத்தில் எந்த குறையும் சொல்லமுடியாத அளவுக்கு இருந்தது. சென்ற பதிவர்சந்திப்பு போல் அமரவைத்து பரிமாறியிருந்தால் சிறப்பாக இருந்திருக்கும். இடம் அதற்கு வதியாக இல்லை.
சென்ற பதிவர் சந்திப்பில் தனக்கு பிடித்த பதிவர்களுடன் அனைவரும் புகைப்படம் எடுத்த வண்ணம் இருந்தனர் ஆனால் இந்த சந்திப்பில் யாரும் யாருடனும் அதிகமாக புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டதுபோல் தெரியவில்லை.
தனித்திறன் போட்டியில் அந்த நாடகம் இந்த நாடகம், பதிவர்களை கலாய்ப்போம் தவறாக எண்ணக்கூடாது என்றெல்லாம் அலம்பல் செய்திருந்தார்கள்... அவர்கள் யாரையும் அங்கு காணவில்லை. மயிலன் நல்லதொரு கவிதையை வாசித்தார் அதை கைத்தட்டி ரசிக்ககூட ஆளில்லை.... என்பேர் பிரம்மன் என்ற தலைப்பில் வந்த நான் அரங்க சூழ்நிலையை கருத்தில் கொண்டு கவிதை வாசிப்பதை தவிர்த்து விட்டேன்.... (அந்த கவிதை கண்டிப்பாக பதிவாக வரும்)
நிகழ்ச்சிகள் மாலை 6.00 மணிக்கு முடியும் என இருந்தது ஆனால் பெரும்பாலான பதிவர்கள் மதிய உணவுக்கு பிறகு கிளம்ப ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். (நான் சரியாக 4.45 மணிக்கு கிளம்பினேன்). மாலை நிகழ்வு ஒன்றுமில்லை என்ன இருக்கிறது என்று கூடதெரியவில்லை.
மேடையை ஒரு சில சென்னைப்பதிவர்கள் மாத்திரமே ஆக்கிரமித்தார்கள். பிரபல பதிவர்கள் என்ற போர்வையில் இவர்களே முன்னிலைப்படுத்தப்படுவது வளரும் பதிவர்களுக்கு ஆரோக்கியமானதாக தெரியவில்லை.
நிகழ்ச்சிகளை தொகுக்க நாள் முழுவதும் ஒருவரே எனும் போது பல்வேறு பதிவர்களிடையே கொஞ்சம் சலிப்பை ஏற்படுத்தியது. பலபேரிடம் பகிர்திருந்தால் இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும். (அந்த பொருப்பை அவரிடம் தரவில்லை என்றால் அவர் பதிவர் சந்திப்புக்கு வந்திருப்பாரா என்று தெரிவில்லை).
மதுமதியின் குறும்படம் ஓடும்போது மட்டும் அரங்கம் கொஞ்சம் அமைதியாக இருந்தது. அதுதவிர்த்த பிற நேரங்களில் அமைதியில்லை. மேலும் பதிவர் அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ளும்போது அரங்கம் காலியாகவே இருந்தது. (மதுமதியின் குறும்படம் விமர்சனம் அடுத்த பதிவில்).
இக்கருத்துக்களை ஒருதலைப்பட்சமாக பாராமல் நடுநிலையோடு சொல்லுங்கள்.... இந்த பதிவர் சந்திப்பு வெற்றி அடைந்ததாஎன்ற...?
சிலர் கூறலாம் நீங்கள் முன்நின்று செய்ய வேண்டியதுதானே என்று...? முடிந்த விஷயத்துக்கு யாரும் யாரையும் குறைசொல்வது சரியானதாக இருக்காது. அடுத்துவரும் காலங்களில் இவைகளை மனதில்வைத்து நடந்துக்கொள்ளவேண்டும் என்ற அடிப்படையில்தான் என்கருத்துக்களை வெளிப்படையாக இங்கு பதிவிட்டிருக்கிறேன்.
இது குறித்து இன்னும் விவாதம் இருப்பின் பதிவு தொடரும்...!
எனது அடுத்த கேள்வி ஏன் சில பதிவர்களையே சிறப்புறை ஆற்றவைத்திருக்க கூடாது. உதாரணத்திகு உணவு உலகம் சங்கரலிங்கம் அவர்கள், கேஆர்பி செந்தில் அவர்கள், சில தொழிற்நுட்ப பதிவர்கள், விக்கி உலகம் வெங்கட், இன்னும் சில மூத்தப்பதிவர்கள் (வயதில்) இப்படி பலரை தன்னுடைய அனுபவங்களையும் அவர்களுடைய பயனுள்ள தகவல்களையும் சிறப்புறையாக பயன்படுத்தியிருக்கலாம்.
நேரத்தை மிகவும் கச்சிதமாக கையாண்டு பதிவர்களின் சிறப்புகளை வெளிப்படுத்தும் வகையில் சிறந்த பதிவர்களை, மூத்த பதிவர்களை கவுரவித்தல், கவியரங்கம், விவாத மேடை, கலை நிகழ்ச்சிகள், என ஏற்பாடு செய்திருந்தால் மேடை சிறந்திருக்கும்.
பதிவர் அறிமுகம் இனிதேவையில்லை என்று நினைக்கிறேன். பெரும்பாலான பதிவர்கள் அனைவரும் அறிந்ததே. புதிய பதிவர்களை வேண்டுமானால் அறிமுகத்தில் பயன்படுத்தியிருக்கலாம். பெரும்பாலான நேரம் அதிலே முடிந்து விட்டது. சென்னைபதிவர்களை அனைவருக்குமே தெரியும் அவர்களுக்கு அறிமுகம் தேவையோ இல்லை. இதனால் நேரம் மாத்திரமே கரைந்து போனது.
புத்தக வெளியீடு பெருமைக்குறியதுதான் அதற்காக உணவு இடைவேளைக்கு பிறகு மொத்த நேரத்தையும் இந்த நிகழ்வே எடுத்துக்கொண்டது. இது நிறைய பதிவர்களை பாதியிலே கிளம்ப வைத்துவிட்டது. கொஞ்சம் விரைவாக முடிந்திருக்கலாம்.
சிறப்பு அழைப்பாளர் திரு பாமரன் அவர்கள் சிறப்பாக தன் அனுபவங்களை பகிர்ந்துக்கொண்டார் ஆனால் அவருக்கும் சரியான நேரம் ஏற்படுத்தி தரவில்லை. உணவு இடைவேளை என்பதால் அவர் தன்னுடைய சிறப்புரையை விரைவாக முடித்துக்கொண்டதாக தெரிகிறது. சிறப்பு விருந்தினரை மாலை நேரத்தில் பயன்படுத்திக்கொண்டிருந்தால் பதிவர்களும் இருந்திருப்பார்கள். சிறப்பு விருந்தினரும் தன்னுடைய கருத்தை விரிவாக வெளிப்படுத்தியிருப்பார்.
உணவு விஷயத்தில் எந்த குறையும் சொல்லமுடியாத அளவுக்கு இருந்தது. சென்ற பதிவர்சந்திப்பு போல் அமரவைத்து பரிமாறியிருந்தால் சிறப்பாக இருந்திருக்கும். இடம் அதற்கு வதியாக இல்லை.
சென்ற பதிவர் சந்திப்பில் தனக்கு பிடித்த பதிவர்களுடன் அனைவரும் புகைப்படம் எடுத்த வண்ணம் இருந்தனர் ஆனால் இந்த சந்திப்பில் யாரும் யாருடனும் அதிகமாக புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டதுபோல் தெரியவில்லை.
தனித்திறன் போட்டியில் அந்த நாடகம் இந்த நாடகம், பதிவர்களை கலாய்ப்போம் தவறாக எண்ணக்கூடாது என்றெல்லாம் அலம்பல் செய்திருந்தார்கள்... அவர்கள் யாரையும் அங்கு காணவில்லை. மயிலன் நல்லதொரு கவிதையை வாசித்தார் அதை கைத்தட்டி ரசிக்ககூட ஆளில்லை.... என்பேர் பிரம்மன் என்ற தலைப்பில் வந்த நான் அரங்க சூழ்நிலையை கருத்தில் கொண்டு கவிதை வாசிப்பதை தவிர்த்து விட்டேன்.... (அந்த கவிதை கண்டிப்பாக பதிவாக வரும்)
நிகழ்ச்சிகள் மாலை 6.00 மணிக்கு முடியும் என இருந்தது ஆனால் பெரும்பாலான பதிவர்கள் மதிய உணவுக்கு பிறகு கிளம்ப ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். (நான் சரியாக 4.45 மணிக்கு கிளம்பினேன்). மாலை நிகழ்வு ஒன்றுமில்லை என்ன இருக்கிறது என்று கூடதெரியவில்லை.
மேடையை ஒரு சில சென்னைப்பதிவர்கள் மாத்திரமே ஆக்கிரமித்தார்கள். பிரபல பதிவர்கள் என்ற போர்வையில் இவர்களே முன்னிலைப்படுத்தப்படுவது வளரும் பதிவர்களுக்கு ஆரோக்கியமானதாக தெரியவில்லை.
நிகழ்ச்சிகளை தொகுக்க நாள் முழுவதும் ஒருவரே எனும் போது பல்வேறு பதிவர்களிடையே கொஞ்சம் சலிப்பை ஏற்படுத்தியது. பலபேரிடம் பகிர்திருந்தால் இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும். (அந்த பொருப்பை அவரிடம் தரவில்லை என்றால் அவர் பதிவர் சந்திப்புக்கு வந்திருப்பாரா என்று தெரிவில்லை).
மதுமதியின் குறும்படம் ஓடும்போது மட்டும் அரங்கம் கொஞ்சம் அமைதியாக இருந்தது. அதுதவிர்த்த பிற நேரங்களில் அமைதியில்லை. மேலும் பதிவர் அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ளும்போது அரங்கம் காலியாகவே இருந்தது. (மதுமதியின் குறும்படம் விமர்சனம் அடுத்த பதிவில்).
இக்கருத்துக்களை ஒருதலைப்பட்சமாக பாராமல் நடுநிலையோடு சொல்லுங்கள்.... இந்த பதிவர் சந்திப்பு வெற்றி அடைந்ததாஎன்ற...?
சிலர் கூறலாம் நீங்கள் முன்நின்று செய்ய வேண்டியதுதானே என்று...? முடிந்த விஷயத்துக்கு யாரும் யாரையும் குறைசொல்வது சரியானதாக இருக்காது. அடுத்துவரும் காலங்களில் இவைகளை மனதில்வைத்து நடந்துக்கொள்ளவேண்டும் என்ற அடிப்படையில்தான் என்கருத்துக்களை வெளிப்படையாக இங்கு பதிவிட்டிருக்கிறேன்.
இது குறித்து இன்னும் விவாதம் இருப்பின் பதிவு தொடரும்...!
